Gerçeküstü Tepki

Depresif İmla

2012-01-15T01:11:00.000-08:00

Bugün sessizbir hüzne açılan penceremden bakıyorum. Kalbim kırık ve biraz da umutsuzum.Geceyi hüzne dönüştüren yıldızlarım yine başköşesindeler gökyüzünün. Ve ağlamaduvarına dönmüş balkon duvarları… Gözüm açılmıyor ama uyku da tutmuyor. İşte böylebir ruh haliyle bir gün daha geçirdim.

Güneşin son derece enerjik ışıkları odama misafir oldular.İnsanın içine apayrı bir yaşama sevinci katıyorlar. En mutsuz anlarda bile… Amabir de o yaşama sevincini sürekli hale getirebilsem. İçimdeki karanlık o ışıklardaboğulsa keşke… Keşke ben, ben olmasam ve bunları yazmasam. Fakat buradayım veyazıyorum işte. İçim dopdolu ve paylaşabileceğim kimsem yok bunları. Ve benibenim kadar iyi anlayabilecek birileri yok bu bembeyaz boş kâğıttan başka. Buboş sayfalar benim artık dert ortağım, arkadaşım bazen de kokusunu duyduğum sevgilim.Tüm hüznümü tüm gizemimi paylaştığım sayfalar. Ölüm uykusundan uyandığımda bilebeni yalnız bırakmayacaklar belki de… Eminim bırakmayacaklar.

İçimdeki tüm umutsuzluklar, tüm yalnızlıklar bu kâğıtlarda.Acaba beni bu kâğıtlardan daha iyi anlayabilecek birileri olacak mı? Hiçsanmıyorum. Belki de olur… Kim bilir dimi? Ama yok yok. Ben boşu boşunaümitlenmeyeyim. Zaten başıma ne geliyorsa boşu boşuna ümitlenip tozpembehayaller kurmaktan geliyor…

Bir rüyagörmüştüm geçen gün… Kaç yıllık hayalimdi yaşamak istediğim… Onunla ışıklı vetenha bir cadde de yürüyorduk. O çok üşümüştü. Bense onun yanında onun aşkındanbaşka hiç bir şey hissetmiyordum, soğuğu bile aldırmıyordum. Ceketimi onaverdim, o da montunun içinden giydi ceketi. Ve hala üşüdüğünü söylüyordu. Benseo sırada usulca elimle onun sırtını kavradım. Omzundan tuttum.'Şimdi ısındınmı?' Evet, evet ısınmıştı biraz. Bana gülerek baktı. O da kolunu benim belimedoladı ve yürüdük sarmaş dolaş. Yürürken hep ona bakıyor, hep onu düşünüyor,onun ne kadar güzel olduğunu ve onu ne kadar sevdiğimi düşünüyordum. Ne kadargüzel bir andı. Çok mutluydum hem de diğer tüm insanlardan. Onun gülen yüzünebakmak gözlerindeki masumluğu görmek ve onun kollarımla sarmak ve öylece yürümek…Yürüdük yürüdük… Daha sonra eve geldik ve oturduk. Bir saat bile olmamışken.Gece yarısı ve çok soğuk olmasına rağmen ona tekrar dışarı çıkma teklifi ettim.O da böyle bir teklifi zaten bekliyormuş. Hemen üstümüzü giyindik ve çıktık dışarı.O yine üşüyordu bense onu yine sarmalıyordum…

Muzip Şiir

2011-12-18T12:35:00.000-08:00

Sen, benden aldığın rahatlığı
Ve zamanları geri verirsen hayat
Ben de sana yeni ve güzel şiirler veririm,
Ödeşiriz.
Yok, sen hala böyle devam edeceksen
Külahları değişiriz.

Olamazsınız

2011-04-08T12:11:00.000-07:00

Kendi rüzgarıma tutuldum ben
Sizin rüzgarlarınız erişemez dalgalarıma.
Başkalarının kölesi olduğunuz satırlarda
Kendi cümlelerimi kurdum ben
En özgür
En çıplak
Ve en kendimde olduğum halimle.

Değer yargılarınızla sığlaştırdığınız kavramlar
Kısır bir döngüye girdiğinde şaşıracaksınız.
Tutturamadığınız hedefler
Ulaşamadığınız hayaller
Yenilenmek isteyeceksiniz.
Dönüşüm isteyeceksiniz
Örümcek ağlarıyla dolu zihniyetiniz
Kapalı bir denizden okyanuslara ulaşmaya çalıştığınızı
Ne zaman çözer bilmem ama
Küçük denizlerin kralısınız
Büyük okyanusların kralı olamayacaksınız

Hedefleriniz büyük
Yolunuz uzun
Aklınız kısa
Tavırlarınız çocukçayken
Ve her şey bu kadar aşikarken
Ne yazık ki bir halt olamazsınız.

Yansımalar ( Uzaklara Sesleniş )

2011-03-27T10:25:00.000-07:00

Bitmedi mi biriktirdiğin çıplak yalnızlıklar. Ve taktığın maskeyi çıkarmanın zamanı gelmedi mi? Zıtlıklarla dolu dünyamızda etraftakiler tarafından çok konuşkan olarak bilinsen de kendi içinde ne kadar suskundun aslında. Ve bu suskunluğunu da sigaranla paylaşırdın genelde.

Hadi ama büyüdün artık. Eskisi kadar kırılgan ve güçsüz olmamalısın. Sen benim gibi değilsin. Sen dışarıdan kalabalık görünen bir yalnızsın. Bense yalnızlığına aşık bir yalnızım. Dikkat ettiysen hala "yalnızım" diyorum. Yalnızlık bende sendekinden ya da diğer insanlardakinden daha farklı bir kavram. Ve ben sizden farklı olan bu yalnızlığıma aşığım işte. Olmayacak aşkları kovalamam da bu yüzdendi, yaşanacak aşklardan kaçmam da. Ve ben mutluluğu da aşkı da yoklukta bulup bu iki kavramın da bende en etkili olduğu zaman onların yokluğu olduğundan yaşama azmi kazanır, sense her anının bu ikisi ile birlikte geçmesini dileyerek ve bunu yaşamına yansıtarak denerdin. Ve bu ikisini ne kadar da kısa zamanda tükettin baksana.

Hemen hemen her yanı suyla çevrili olan ülkende, hiçbir denizin şehrine ulaşmadığı gibi dört bir yanını saran mutluluk da sana ulaşmıyor. "Mutluyum" deme bana. Özünde mutsuzsun. "Sen çok mu mutlusun ki?" diye bir savunma mekanizması kuracaksan ben kendi çıkmaz döngümü söyledim ya sana.

Çerçevelendirilmiş bir hayatın var gibi görünse de çok özgürsün aslında. Gecenin bu saatinde bir şekilde dışarı çıkıp dilediğini yapabilir, dileğin insanla şehvet dolu bir gece geçirebilirsin ve bunun için de kimseye hesap vermek, kimseye karşı suçluluk duymak zorunda da değilsin. Gayet yıpratıcı, yorucu ve bıkkınlık hissi oluşturan bu hayattan birkaç saatliğine başka bir boyuta geçerek keyif veren ve sorgulanmaması gereken bu tarz lüksler de edinebilirsin.

Yüzüne oturttuğum karakterler hoşuna gitmiyor değil mi? "Ne alakası var bunların benle?" dediğini duyar gibiyim. Ama bir yandan da sorguluyorsun kendini "Gerçekten de ben böyle miyim?" diye. Sorgulamaya başladığın an senin zayıf anını yakaladığım andır. Böyle zayıf anlarda da seni kısa kısa cümlelerle yakalayıp uzayan cümlelerimin derinliğine gömebilirim. Bilirsin beni, kelimeler en iyi silahımdır benim ve canım istediğinde de bu silahı ne kadar büyük bir ustalıkla kullanırım.

Seninle sözleşelim. Bir yerlerde buluşalım. Ben boş kağıtlarımı ve kalemimi getireyim, sense gülüşünü... Beyaz tenine dökülen kumral saçlarınla birlikte. Ne dersin? Anlat bana saatlerce ve ben sadece dinleyeyim. Saatlerce ve hatta günlerce dinleyebilirim seni. Kendimi birkaç saatte çıkmazlarımı ise günlerce anlatabilirim sana. Beni dinlediğinde pratik çözümler sunarak, çözümlerin basitlikte gizlendiğini vurgulayacaksın. Söylesene bana, etrafına bu kadar sevgi dolu konuşmalar, mimikler yayan bir insanın perde arkasında yatan sevgiye açlık neden? Hangi basitlikle açıklayabileceksin bunu? Cümlelerin sonuna konan soru işaretleri sana dair soruların ardına eklendi. Noktalarını kullanarak cevap ver bakalım bol bol virgül kullanarak soru işaretleriyle donattığım yazıma.

Ordan Burdan, Biraz da Benden - 1

2011-03-20T11:03:00.000-07:00

Lekeyi iyi gizler diye aldığım renkli kanepelerim onlardan beklediğim performansı fazlasıyla gösteriyor. Duvara astığım büyük İstabul posteri ona her bakışımda beni heyecanlandırmıyor değil. Aklımdan bazen Sirkeci Postanesi’nde çalışan bir memur olsam sanırım çok daha mutlu olurdum diye fantaziler geçiyor. Etraftakiler paralı pullu, şehvetli ve büyük bir güç sahibi olduklarına dair hayaller kurarken benimkiler onlara göre garip kaçıyor herhalde. Benim kurduğum fantazinin de en üst boyutu İlber Ortaylı gibi birşey olmaktır herhalde. Büyük bir tarihe ev sahipliği yapan sarayın müdürü olmak.

Televizyonlarda ya da kitaplarda hep olumlu şeyleri önerirler ya da olumlu şeyleri deneyimlememizi tavsiye ederler ya bende bu durum tam tersi. Olumlusu ile birlikte tavsiye ettiğim en önemli iki şey: Başarısızlık ve Aşk Acısı
İnsanlar bu ikisini gerçek anlamda yaşamalılar. Çünkü bir olguyu tek yönlü yaşamak onun varlığını tam anlamıyla yaşamamakla eş değerdir bence.
Etrafta vardır ya aşka inanmayan tipler... Bu insanlar aşkı aşk yaşarak değil, aşkın acısını çekerek öğrendiklerinde, bir zamanlar o inanmadıkları şeyin aslında ne kadar da gerçek olduğunu büyük bir deneyim ile tatmış olacaktır. Ve bu, bence aşkı öğrenmenin en iyi şeklidir.
Başarısızlığa değinecek olursak başarının ne olduğunu insanların daha iyi tanımlayabilmesi ve kendi başarı kriterini konumlayabilmesi için önemlidir. Başarısızlık insana hırs veren, insanı yeniliklere teşvik eden birşeydir. Ya da suya yazı yazmamak için başka işlere, tecrübelere yöneltir insanları.

Hayatlarında kendilerini bile tahmin edemeyeceği başarıları elde eden insanlar aslında nirvanaya ulaşmış insanlardır. Herkesin kriteri kendinedir ama herkes kendi kriterlerini içerisinde sahip olduğu nirvanaya ulaştığı an birçok efsane diye nitelendirdiğimiz birçok dahi kadar zevk alacaktır hayatından. Bir bakkal dükkanını dört beş şubeye sahip yerel bir süpermarkete dönüştüren ve böyle bir şeyi gerçekleştirebileceğini hayal bile edemeyen insan "BAŞARI" adlı kitabı yazmayı en azından ismini birçok insanın bildiği şirket yöneticileri, politikacılar, bilim adamları kadar hak etmiştir.

Herhangi bir restoranda üzerinde küçük kir benekleri bulunan bir bardak için kıyamet bile koparabilirim ama insan kendi evinde olunca üstelikte o çok iyi yıkanmayan bardağı kendisinin yıkamadığını bilince nedense ses çıkarmayıp doldurveriyorum çayı içine. Ben de herkes gibiyim işte.
Tek renkli kıyafetleri seviyorum. En son bok kahverengisi bir gömlek aldım. Arkadaşıma gömleği gösterdiğimde garip bir şekilde bakarak neden böyle bir gömlek aldığımı sorduğunda "Boktan işler yaptığımı düşündüğüm zaman giymek için tabiki de." diye cevap verdim.

Göztepe'den Konak'a kadar uzanan sahil şeridinde araçla gidip gelirken sahile bakan apartmanları izleyip böyle evlerde otursam diye iç geçiriyorum. Ardından da böyle evlerde oturacak yani böyle evleri alacak kadar param olsa zaten İzmir'de olmam İstanbul'a taşınırım diyerek kendi içimde bir çıkmaz döngüye giriyorum. Sabahları otobüste insanların suratlarını inceliyorum. Ve çok şaşırıyorum çünkü gergin ya da stresli değiller. Düşünceli görünüyorlar ama gerginlik ya da stresle karışık bir düşünce değil suratlarındaki. Sanırım otobüslerde geçirilen uzun zaman insanların bilgisayar ve televizyon yüzünden bir türlü vakit ayıramadıkları düşünme eylemi ile değerlendiriliyor. Ben mi? Ben ise televizyon izlemediğim tüm zamanlarda düşünceler içerisindeyim.

Söyleyemediklerin

2011-02-17T00:06:00.000-08:00

Konuşmayı en çok istediğin zamandır. Bir kucak dolusu kelime... Ve daha önce insanın kendi kendine, fısıldayaraktan kurduğu ve artık gerçek anlamda hayat bulması gereken, kurulmayı bekleyen cümleler...

Kelimeler dayanır kapına. İçinden gizli bir güç seni konuşturmak için çalışır durur. Ve yine içinde seni susturmak için çalışan başka bir güç vardır ve o güç galip gelir, susarsın. Karşıdakinin, bu durumun normal bir durum olmadığını anlayabileceği fakat bu durumun ne olduğu konusunda hiçbir fikri olmadığı bir suskunluktur bu. Derindir bu suskunluk. Karşıdaki de farkına varır bu derinliğin ve sormaz sana "Birşey mi söylemek istiyorsun?" diye.

İki düşün bir söyle derler ya sen bir söylemek için bin düşünürsün. Düşündükte susarsın, sustukça düşünürsün. Kısır bir döngüye girmişsindir. Çıkamazsın derinlerinden. Söyleyemediğin her şey yaralar seni inceden. Küçük görünen, devamlılığı olan ve her an şiddetini yükseltme potansiyeli taşıyan bir yaradır. Aylar, yıllar geçer. Sızısı yokmuş gibi gelir. Ama hissedilmeyecek bir eşikte de olsa sızı vardır. Artar, artar. Kendini yeniden hissettirir.

Söyleyemediklerin için pişman olma evresi bile geçmiştir aslında gelip geçen yıllarla birlikte. Yine de söylemeyemediklerin çalar kapını. Misafirdir kelimeler ve cümleler. Çok kalmamalıdır içinde. Aylar hatta yıllar da geçse yolcu etmelisin bir şekilde.

Söylenemeyenler , söylenmedikçe, ilk zamanlar artar da artar. Kelimeler, kurulması gereken cümleler gitgide çoğalır. Karmaşık hale gelir söylenmesi gerekenler. Bir türlü istenilen şekilde kuramazsın cümleleri, kelimeleri yerli yerine oturtamazsın. Üzerinden daha uzun zamanlar geçtikçe tam tersine daha da basitleşir. Eski karmaşasından kurtulur. Hatta birkaç cümlede bitiverir söylenmesi gerekenler. Bu sefer de her şeyin bu kadar basitleşmesi garip gelir. Çoğaltmak istersin, ayrıntılarına girmek istersin fakat zaman alıp götürmüştür ayrıntıları, hüzün ve pişmanlıkları götürdüğü gibi.

Fotoğraf= Ziyahan ÇETİN - Fotoğraf sitesi için tıklayın --> ZİYO <--

İzler - Sade

2011-01-03T01:57:00.000-08:00

Planlarla yön vermeye çalıştıkça duygularına

Ulaşamaz oldun hayallerine

Kendini görmek istediğin fotoğraf karelerinde

Başkalarını gördükçe

İçten içe kıskandın elbet.

Her ne kadar kabul etmesen de

Senin için aşk

Duygusal bir ihtiyaçtan ibaretti

Ve aşık oldum dediklerin

O an ihtiyacını giderebileceğin

Ve de aynı zamanda elde edebileceğin

En iyi seçeneklerdi.

Süreklilik

2010-11-29T02:53:00.000-08:00

Söz konusu insanın kendisi olunca işler değişiyor. Hemen hemen herkesin kullandığı bir cümledir: “Her insan başkadır. Farklı farklıdır.” Her insan farklı olmasına karşın her insanda bire bir benzer düşünceler de bulunmaktadır.

Başarı... Başarı karşısındaki duruşları ya da başarısızlık karşındaki çıkarımları genelde benzer oluyor. Benim karşılaştığım herkes şunu ya bire bir söylemiştir ya da bu tarz bir şeyi dolaylı yoldan hissettirmiştir. “İstesem başarırım.” Başarı çok farklı bir şey. Başarı çok göreceli ve değişken bir şey.

Fabrikanın birinde sadece bir teknisyenin büyük ve özverili çalışması sonucu ulusal kalite standartları ile ilgili bir belge alınıyor. Genelde bu tarz belgeler firma dışı kaynaklardan yani danışmanlar aracılığı ile alınır. Ya da firmalar kendi bünyelerindeki kalite mühendislerini proje lideri seçip bir ekip kurar ve bu ekip sayesinde istenen çalışmanın başarıya ulaşması sağlanır. Bahsettiğim teknisyen kendisine göre birkaç gömlek belki daha çok gömlek büyük bir işi çok çalışarak başarmış ve onun kendisi ve başarı ile ilgili gururla göstereceği örnek budur.

Kimisinin başarı kriteri uluslararası kuruluşlardan burs almaya hak kazanıp yurt dışındaki saygın ülkelerin saygın lisans, yüksek lisans ya da doktora programlarını okumak. Kimisinin başarısı kriz döneminde şirketin satışlarını artırıp kara geçirmeyi başarmak. Kimisinin ise fabrikada çalışan bir işçinin ek gelir olsun diye akşamları bisikleti ile kahvehane kahvehane dolaşıp lahmacun satması. Ve bisikletle başladığı bu işe daha sonrasında motorsiklet ve ardından araba ile satacak kadar satış yapacak kadar ilerlemesi başarıdır.

Kimisine göre sporla ilgili liglerde birinci olmak yani şampiyon olmak bile başarının en sıradan hali iken başka biri için ikinci olmak bile başarı üstü bir hale geliyor. Zaten “İstesem başarırım.” cümlesindeki üstü kapalı ahkam kesme durumu da kişilerin göreceli olan başarı kavramının altında yatmaktadır.

Bu göreceli kavramı tek bir forma sokmaya çalışarak başarıları kıyaslamak ne kadar doğru bilmiyorum. Ama tabiki büyük okyanuslarda elde edilen başarılar daha göz önünde olduğundan ve daha büyük miktarlar, oranlar, tutarlar vs. içerdiği için o başarılar daha üstün bir başarı algılanmakta.

Küçücük bir dükkandan ulusal bir holding kurmaya başaran birisi ile yirmili yaşlarında yazılım ve internet üzerine geliştirdiği fikir ile milyar dolarlık değeri olan bir şirketi kurmayı başaran genci nasıl kıyaslayacağız? İkisi de aynı şartlar aynı zorluklar vs. altında olmadığından ve bunun yanısıra ikisinin de içinde bulunduğu koşulları matematiksel bir düzen içerisinde tanımlayıp karşılaştıramadığımızdan elbette kıyas yapma imkanı bulamayacağız.

“Önemli olan zirveye çıkmak deği sürekli olarak zirvede kalmaktır.”

Bu söz bize kıyaslama imkanı sağlamasa da en azından insanların ya da toplulukların başarı sürekliliğini kendi içinde takip ederek bir fikir verebiliyor.

Futbol ya da basketbolda özellikle Avrupalı oyuncuların yıllardan beri zirvede oluşu hep dikkatimi çekmiştir. Biri ün yaptığı zaman en azından beş altı sene bu başarısın ve popülerliğini kaybetmeden iş yaşamını sürdürebiliyor. Ama bizim ülkemiz bir an parlayıp sönen yıldızların bulunduğu bir galaksi. İşte bu nokta da çok daha bir anlamlı hale geliyor “Önemli olan zirveye çıkmak deği sürekli olarak zirvede kalmaktır.” sözü.

Başarı elde ettikten sonraki adım, ki bence başarıdan daha önemli bir adım olan, başarının sürekliliğidir. Çünkü hayat öylesine hareketli ve rekabet o kadar yoğun ki tek seferlik başarılar büyüklüğüne göre önem taşısa da sürekliliği olmayınca hezimete dönüşebiliyor. Uluslararası piyasalarda ciroları, sermayeleri zamanında dünyada adından söz ettirecek kadar büyük olan şirketlerin kepenk kapatması bu durumu en güzel örnektir.

“Vay be bir zamanlar neydi ya! Kasıp kavurmuşlardı piyasayı.” cümlesini işitmek elbette güzel bir şey ama “Adamlar zamanında bir çıktı, kasıp kavurdular piyasayı. O gün bugündür sırtları yere gelmedi daha. Hala aynı şekilde devam ediyorlar” cümlesini işitmek daha güzel olsa gerek.

Zorunlu, Zorunluluk

2010-11-17T06:35:00.000-08:00

Pek de haz etmediğim kelimelerin başında gelir bu ikisi. Hayat insana eninde sonunda zorunluluk olarak dayatır bir şeyleri. Bu cümleyi okuduğunuzda ne gibi zorunluluklarınızın olduğunu düşünün hayatta. Geçinmek, en büyük zorunluluklardan biri değil mi? Evliysen eğer zorunluluklarla dolu bir sürü şeye imza atmışsın demektir. Çalışmak büyük bir zorunluluk. Hayatın temelini oluşturan birçok şey zorunlu.

İkiye ayırıyorum ben zorunlulukları. Taviz verilebilir zorunluluklar ve taviz verilemez zorunluluklar. Taviz verilen şeyin zorunluluğu olur mu demeyin olur elbet. Mesela dini kurallar. Eğer müslüman iseniz namaz kılmanız zorunludur ama insanların dinin gerekliliği olan bu eylemi icra etmeyebilir. Kendi inanışına göre ahrette bunun hesabını verebilir. Yani hem zorunluluk olarak dayatılan bir olgu var hem de bu zorunluluğu yapmama imkânı var insanın. Verdiğim örnekten yola çıkacak olursam, zorunluluğu yapmama imkânının kullanılması sonucu insan ahirette cezalandırılacaktır. Aynı şey diğer dinler için de geçerlidir. Dini kurallar zorunlu olup bunları yerine getirip getirmemek insanların inisiyatifindedir. Zaten bu inisiyatifler doğrultusunda insanların mükâfatlandırılıp mükâfatlandırılmayacağını karar verilmiyor mu dinlerde?

Bir de taviz verilemeyen zorunluluklar var. Mesela, evlisiniz ve ailenizi siz geçindiriyorsunuz. Çocuğunuz var ve işinizden kazandığınızın dışında başka da bir geliriniz yok. Ayrıca yaptığınız işten de pek memnun değilsiniz? Bu durumda işinizi rahatlıkla bırakıp işsiz kalmayı göze alaraktan yeni bir iş arama çabalarına girişir misiniz? Biraz argoya kaçacak ama ben cevap vereyim: “Sıkar!”

Makro zorunlulukların yanı sıra mikro düzeydeki zorunluluklara da göz atmak lazım. Okumak makro bir zorunluluk, ödev yapmak ise mikro bir zorunluluk. Nedir ödevin amacı? İşlenen konunun pekiştirilmesini sağlamak. Bir de sınavlarda başarılı olmak gibi bir zorunluluk var. Aslında bu iki zorunluluk bence öğrencinin istekli bir şekilde çalışmasını engelleyen faktördür. Bir eğitim bilimci değilim, bir araştırmacı da değilim. Şu anki çıkarımlarım sadece kendimle sınırlı çıkarımlardır. İş hayatı mesela. Kendinizi belirli alanlarda geliştirmek zorundasınız. Ve bu zorunluluk öylesine dayatılıyor ki insan daha öğrenme kısmını gerçekleştiremeden bilgi kırıntıları ile yamalar yaparak işleri teslim etme ya da kotarma yolunu seçiyor. Bu durum zaten öğrenmenin kendisine engel bir durum.

Planlar mesela. Planlı olmayı severim ama iş hayatında kullanılan “termin”ler oldum olası hoşuma gitmez. Hele hele bir de daracık zamana sığdırılan “temrin”ler vardır ki onlar da evlere şenlik bir durum. Kırk günlük işi on sekiz günde yapmaya çalışmak ve sabahlara kadar verimsiz bir şekilde ıkınmaya çalışmak… Çok kötü. Çok çok kötü bir durum. Belki de on sekiz günde yapma zorunluluğum olmasa çayımı kahvemi alıp da yanıma açacağım bilgisayarımı ve çalışacağım değil on sekiz gün on günde bitireceğim işi ama zorunluluk diye dayatmıyorlar mı, işte bu kısmı üzücü.

Bunun önüne nasıl geçebilirim diye düşündüğümde zorunlulukları ya da söz verilen zamanları göz ardı edip sanki bu zorunluluklar ya da söz verilen zamanlar yokmuş gibi davranarak diye cevap veriyorum kendime. Mesela, yarınki ödev yokmuş gibi oturacağım masaya ve bu düşüncenin verdiği rahatlıkla güzel ve istekli bir şekilde yapacağım ödevi. Denedim ama olmuyor. Her ne kadar bunu başaramadığımı itiraf etsem de diğer insanların da başaracağını pek sanmıyorum.

İlkokuldayken kimse benden çok derece almamı, çok iyi bir öğrenci olmamı beklemedi. Tüm derslerimin pekiyi olmasını da beklemedi. Hatta ortaokul ve lisede de aynı durum geçerli. İlkokulda gayet başarılı bir öğrenciydim ve bu durum ortaokul ve liseye de yansıdı. Başarılıydım. Ama bu başarılı olma sürecinde kendimi büyük bir zorunluluğun altında hissetmedim. Öğrenmek çok zevkli geliyordu ve ben bundan büyük keyif alıyordum. Düşünün, öğrenmek keyifli olmasaydı yağmur yağdığında mutfak penceresindeki buğulu camı yazı tahtası gibi kullanarak bitmiş keçeli kalemlerimle tarih derslerinde öğrendiklerimi niye tekrar edeyim. Öğrenmenin verdiği zevke öğretmenin verdiği zevki hayal ederek karşımdaki hayalı sınıfa ders vermek bir zorunluluğun oluşturduğu eylem olamaz elbette.

Şundan eminim ki başarılı insanlar, evet, zorunlulukları olan insanlardır ama bu zorunlulukları onlar hiçbir zaman umursamazlar. Onlar yaptıkları işlerden o kadar keyif alıyordur ki başarıya öylesine odaklıdırlar ki daha zorunlulukları hissetmeden sonuca varıyorlardır.

Fotoğraf= Ziyahan ÇETİN - Fotoğraf sitesi için tıklayın --> ZİYO <--

Müjdelercesine

2010-11-01T06:48:00.000-07:00

Uyku mahmurluğu eşliğinde yatağa uzandığımda yanağımdan öpüp yarın çok güzel bir güne uyanacağımı söylüyor. Uykuya daldığımdan hızlı hızlı geçen kareler görüyorum.

Gece vakti, bir yolun ortasına oturmuş hüngür hüngür ağlayan bir kız görüyorum. Haykırışları yüreğimi acıtıyor. Uğradığı tecavüzün izini silmek için içtiği ilaçlar canını maloldu ama ne vücudundan ne de ruhundan silebildi o izleri.

Evine ekmek getiremeyen, aradığı halde iş bulamayan bir babanın sessiz haykırışlarını duyuyorum. Düşünceli bakışlar atarken odanın köşesine bırakın iyi bir gelecek hazırlamayı çocuklarının karnının bugün nasıl doyuracağını düşünüyor.

Ardından içki masalarına meze olup o biçim otellerin dairelerinde ömrünü çürüten Firdevsi görüyorum. Sigarasını içiyor yavaşça. Ve dünyaya söven bakışlarla geçiriyor ömrünü. Onu kiralayan her erkek, aslında, hayatın zehrini boşaltırken içine onun içtiği sigara bile zararsız kalıyordu.

Bayram günü şehitlikte oğlununun mezarını sulayan anneyi izliyorum sonrasında. Ve bu dünyadaki hiçbir şeyin o annenin ödediği bedeli karşılamayacağını düşünüyorum. Cebinden çıkardığı şekeri toprağa gömüp “Baban bu bayramda da sevdiğin şekerlerden aldı.” diyor.

Mekanik bir arızdan ötürü düşmekte olan uçakta son ana kadar herkesi kurtarmak için uğraşan ve bu uğraşında sonuç alamayacağını anladığında uçağın kuyruğunu yere çartırıp da kendi yaşama şansını yükseltmek yerine kendi yaşama şansını sıfırlayan ama en az kayıp ile sonuç verebileceğini inandığı şeyi yapıp kendi yaşamını feda eden ve birçok insanın hayatını ustalıkla kurtaran pilotun cesedini görüyorum. Doğru bildiğini tereddüt etmeden yapan ve görevini başarıyla gerçekleştiren bir kararlılık okunuyordu yüzünden. Belki tarih kitaplarında adına başlıklar açılmayacak ama insanoğlunun minnettarlığını, kurtardığı insanların, onların ailelerin ve bizlerin duasını kazandı. Savaş meydanında can vermiş olmasa da şehitler için durulan her saygı duruşunda bu pilotu da anar ve ülkemin ilerlemesi için böylesine büyük karatere sahip fedakar insanlara her zaman ihtiyaç olduğunu düşünürüm.

Üstü başı kir pas içinde ayakkıbı boyayan çocuk... Müşteri olmadığı zamanlarda kaldırımın üstüne koyduğu defterini açıp öğretmeninin verdiği ödevi yetiştirmeye çalışmakta. Takım elbisler içinde en güzel mermerlere, yer döşemelerine basan, büyük, güzel masalarda çalışan insanlardan daha çok senin muaffakiyetin bizleri ileriye taşıyacaktır diyor ve cebimdeki tüm nakiti defterinin üzerine bırakıyorum.

Uyandığımda hafif kapalı bir hava karşılıyor beni. Ama yine de güneş görünüyor. Hem de gelecekte daha da aydınlık olacağını müjdelercesine.

Kış, Duygular, Düşünceler vs.

2010-10-22T23:49:00.000-07:00

Yaşadıkça, geçmişin yükü artıyor. Ve geride bir sürü anı bırakıyor insan. Fotoğraflar, yazılar, videolar... Çekilen her fotoğraf, kayıtlara geçen her insan, hissedilen her şey iz bırakıyor insanda. İnsan, genel olarak, bugünün penceresinden geçmişe baktığında güzel yanlarnı görür geçmişin. Ve o kadar güzel anlar vardır ki unutulmaz. Ve bir o kadar da insan vardır en güzel halleriyle andığımız. O zamanlara eşlik eden şarkılar vardır. Yıllar sonra dinlediğinizde bile alır sizi ve o zamanlara götürür.

Güzeldir geçmiş yolculukları. O zamana ait hayallerinize, anılarınıza, sevdiklerinize, başarılarınıza, başarısızlıklarınıza her ne varsa işte onların hepsine tekrar gidersiniz. Okuyor olduğu bir kitabın eski sayfalarını tekrar okuyup yine şu an okuduğu sayfaya gelmesi gibidir insanın. Eski sayfalar tekrar okununca kitabın ilerleyen sayfaları değişmez elbet ama o sayfaları da tamamen kapatıp hapsedemezsiniz.

Acaba geçmişe ziyaretler mi özlemi artırır yoksa özlemler mi geçmişe ziyaretleri? Cevap veremediğim sorulardan biri de bu. Özlüyorum, çok özlüyorum. Kendimi, eski zamandaki kendimi, sevdiklerimiz eski zamanlardaki halini. Acemilikleri, heyecanları... Hepsini sayfalarca yazmak istiyorum. Kağıtlar bitene, kalemler tükenene kadar hem de. Yaşadığım şehirleri, tanıdığım insanları, yaşayamadığım aşkları hepsini ama hepsini yazmak istiyorum.

Kış mevsimini çok seviyorum. İnsanı içine kapatan hafif ve zararsız bir depresyon haline sokan, bedeni elbiselerle donattığı gibi insanın zihnini de duygularını da farklı bir şekilde donatan mevsim. Yazmak istediğim bir mevsim. Ve en güzel anılarımı en güzel kentlerde yaşadığım mevsim. En fazla heyecanlandığım, en fazla ağladığım, geleceğe en fazla umutla baktığım mevsimdir kış. Anlamlı bir mevsimdir kış. Güzelim yaz mevsimini deniz, kum ve tatil üçgeninde değerlendirip anlamı sığlaştıran insanların göz ardı ettiği bir mevsimdir. Bu mevsimin de anlamı sığlaştıracaklarına göz ardı etsinler daha iyi. Aşk mevsimidir kış her ne kadar insanlar bahar ya da yaz olarak düşünse de aşk mevsimini. Bazı durumlarda aşk olmasa bile aşk tohumlarının atılıp bahar ya da yazın filizlenmesini sağlayan mevsimdir. Kitap gibi mevsimdir, insana çok şey öğretir. Aman boşver yazı; o mevsimi deniz, kum ve tatil sığlığında düşünenler sevsin. Bir insan sığlığa kapılmadan ayrı bir yönünü bulmuştur yaz mevsiminin ve sevmiştir bu mevsimi, takdir ederim ama yaz mevsimini sığlıkla değerlendirenlerin sevmediği mevsimdir kış. Zaten herkesin sevmesine de gerek olmayan bir mevsimdir kış.

Hayatı müfredeta uygun bir ders kitabının düzeni şeklinde yaşayanların elbette sevmeyeceği bir mevsimdir. Hiç beklenmedik bir anda insanı donuna kadar ıslatan bir yağmur yağabilir, adım atılalamayacak derecede yoğun bir kar yağışı olabilir ve bu durum monoton insanlara işkence gibi gelirken kış mevsiminin estetizmini yakalayan insanlar içinda çok farklı düşünceler vuku bulur.

İstanbul kışın bir başka güzeldir, Ankara da öyle, pek tabi Adana da. İstanbul’un kalabalık cadde ve meydanlarında kışın daha canlıdır yollar, sokaklar, insanlar. ‘Ama yazın okullar kapanıyor bu yüzden daha insan oluyor.’ denebilir ama aynı sokak ve caddelerde kış ve yaz mevsiminde aynı sayıda insan olsa o yerleri aynı ışıklar aydınlatsa bile daha farklı aydınlanır caddeler, daha bir canlıdır insanlar kış mevsiminde.

Uzun geceler sunar bu mevsim insan düşünmeye, hissetmeye daha fazla zaman ayırabilsin, sevdikleriyle daha derin sohbetler yapabilsin diye. Ve insanı diğer mevsimlerin aksine hem daha çok çalıştıran hem de daha çok dinlendiren mevsimdir.

Gecenin geçkin bir saatinde kapanmaya yüz tutan gözlerime rağmen bana bu yazıyı yazdıran mevsimdir aynı zamanda. Çok güzeldir, tabi anlayabilene.

Fotoğraf= Ziyahan ÇETİN - Fotoğraf sitesi için tıklayın --> ZİYO <--

O Zamanlar

2010-10-10T23:37:00.000-07:00

(Uzun bir telefon konuşmanın içinde geçen kısacık bir konuşma.)
....

- O siteye eski fotoğrafları da koymuşlar. Ne günlerdi? Özlüyorum o günleri.
- Farklı bir zamandı. Ve biz de o zamanlar çok farklıydık.
- O günlere ait bir çok şey aklımda. Hatta seninle birllikte geçen ama senin bile unuttuğun ayrıntılar var aklımda. Güzeldi. Çok güzeldi.
- Sende de oluyor mu bilmiyorum, eski fotoğraflara bakarken birşeyler eksikmiş gibi geliyor. Şey gibi?
- Bir sürü planlarımız vardı, bir sürü de beklentimiz hayattan. Ve her gün uyandığımızda, hemen hemen her konuşmamızda, çoğu zaman direk onlardan bahsetmesek de ucundan kıyısından bahsederken gelecek hakkında mutlaka sohbet ettiğimiz limanlara uğrayan hayallerimizdi dimi?
- Evet, ta kendisi.
- Ama o zamanki düşündüğümüz, hayalini kurduğumuz şeyin çok uzağındayız.
- Hayal kırıklığına mı uğradık? Hayır. İyiyiz ve mutluyuz ama ne bileyim sanki şu ana ait fotoğraflara gelecekte bakınca yine aynı hisleri yaşayacakmışız gibi geliyor?
- Sanmıyorum. Ben artık eskisi kadar hayal kurmuyorum ya da plan yapmıyorum. Kendi çabamla birşeyleri değiştirebileceğim inancı kalmamıştır belki de. Düşüncemin derinlerinde yaptığım kazılarda bunun sebebini tam olarak bulabilmiş değilim aslında.
- Tüm bunların yanı sıra çok çalışmak gerek. Belki biz bunu da aksaktık. Ya da çok çalıştık ama doğru çalışamadık.
- Çok çalışmamış olabiliriz ama doğru olmayan bir çalışma yapmadık bence.
...............
...............

( Telefon kapanır.)

O zamanlara ait şarkıları dinleyince yüzümde ne kadar da güzel bir tebessüm oluşur. O zamanki yaşanan duygular, düşünülenler, çalışılan saatler hatta bomboş, hiçbir şey yapmadan geçirilen anlar bile ne kadar da değerli. Ne kadar da güzelmiş.

Hayallerimiz vardı. Hemen hemen her konu hakkında da hayallerimizi besleyen umutlarımız, umutlarımızı besleyen hayallerimiz... Güzeldi.

Geçenlerde işten erken çıktım. Şu an çalışmakta olan tüm insanlar gibi benim de işlerim yoğun sayılır. Eskisi gibi de zaman ayıramaz oldum yapmak istediklerimin birçoğuna. Eve geldim. Ve o zamanlar dinlediğim müzikleri dinledim. O zamanlar radyoda çıksın diye beklediğim, ya da televizyonda kliplerine denk gelmek için televizyonun karşısında epey vakit harcadığım şarkıları... Evde tek kaldığımda bağıra çağıra söylediğim, sesini dilediğim zaman sonuna kadar açtığım şarkıları dinledim. Balkonlu odam, yaylı divandan ibaret yatağım, çalışma masam, müzik setim ve benden tüm odaya, odadan tüm şehire, şehirden tüm ülkeye ve ülkeyi aşıp birçok yere varan hayallerim... Kitaplarımla, renkli kalemlerimle ve yazı yazılmış birçoğunun yanı sıra tertemiz bir sürü kağıtla birlikte.

Siz bir yolda yürürken neleri görürüsünüz? Evleri, insanları, arabaları, iş yerlerini... Öyle değil mi? O zamanlar yürürken dağların ardını bile görüyordum ben hayallerim sayesinde. Yapılan her şey, yaşanan her saniye bile çok büyük önem taşırdı. Çünkü düşlenen gerçeğe bir adım daha yaklaşmak demekti atılan her adım, geçirilen her saniye. O zaman yürüdüğüm yollardan, şu an geçerken, o zamanlar ne kadar da anlamlı yaşıyormuşum diyip hala o günlerin etkisini büyük bir özlemle hissediyorum.

O zamanlar hissedilen aşklar da farklıydı. Çok daha derinden ve acemice... Hem de en heyecanlı haliyle. Aşağıya yazacağım dörtlük, o zamanlarda yazıldı. Bana ait olmayan, çok sevgili bir dostuma, Ö.D.’ye ait bir şarkının dörtlüğü. O zamanları duygusal bir kapanışla selamlayaraktan yeni günün ilk dakikalarına merhaba diyorum.

“Hayaline sarılamam ki,
......Var mısın bilemem ki,
...........Nasıl yakar bu kadar canımı,
................Duyar mısın emin olamam ki.”
....................................................... ~ Ö.D ~

Nalan Hanım

2010-08-01T04:47:00.000-07:00

- Torun da torun diye başımızın etini yedi kaynanam. Bir gün tak dedi canıma. Madem torun istiyorsun al sana torun dedim. Üç çocuğu da birer yıl arayla doğurup verince kucağına... E bir de ben çalışmak zorundayım o sıralar. Kendisiyle görümcem baktı çocuklara. İllallah dedi kadın ama bana belli etmemeye çalışır hep. Ne de olsa kendi etti kendi buldu.

Nalan Hanım’ın akşamüstü çay sohbetlerinde vazgeçemediği konu başlıklarından biridir kaynanası. Arası ne çok iyidir ne de çok kötü. Ona karşı olumsuz bir duygu da beslemez ama huyuna değil de tersine gider onun. Nalan Hanım kendisi kaynana olduğunda gelinleri de kendisinin kaynanasına davrandığı gibi davranacağına inanır. Belki de bu yüzdendir kaynanasına karşı olumsuz bir şeyler hissetmemesi ve gerektiği zamanda onun yardımına yetişmesi. Saygısından da ödün vermez, ödün vermez ama küçük bir savaş vardır yine de aralarında. Sohbetlerde anlatır da durur hep.

Bir de kardeşinden çok bahseder Nalan Hanım. Muhasebeci kardeşi ve onun öğretmen eşi de vazgeçilmez konularından biridir. Kardeşinin hayatının kırılma noktası yaptığı evliliktir ona göre. Ailesine karşı gayet sıcak ve samimi olan çocuk evlendikten sonra aileden biraz uzaklaşmıştır. Ailenin topluca karar vermesi gerektiği konularda nedense diğer kardeşlere karşı hep muhalefet olmuştur muhasebeci kardeşi. Nalan Hanım’a göre kardeşinin eşidir hep bunlara sebep. Çünkü kardeşi Nalan Hanımların düşünce yapısındadır fakat o gelin yok mu o gelin... Çocuğu kendi düşünceleriyle donatıp bir güzel yönetir, çekip çevirir dilediği gibi. Tatillerde nereye gidilip kaç gün kalınacağına kadar. Üç dört yılda bir mobilya, ev eşyası değiştirmeler vs.

- Her gün farklı bir elbise giyse bir eğitim-öğretim yılını çıkarır ayol.

Hep kendine harcama yapmıştır gelin. Gardıroplar dolusu elbisesi varken Nalan Hanım’ın kardeşinin elbiseleri küçücük bir dolabı bile doldurmaz belki de.

- Evi ev yapan, adamı adam yapan kadındır. E bizimki kendisiyle uğraşmaktan ne evini ev yapabildi ne de eşini doğru dürüst bir adam. Kardeşim bu hallere düşecek miydi?

Yakınır durur hep Nalan Hanım. Biraz da abartır hani. Sanki kardeşi sersefil, aç susuz geziyor.

Geçen sene miras bölüşümünde kardeşi ile sorun yaşamıştır Nalan Hanım. Ailenin en büyüğü olan abisi ile Nalan Hanım gayet iyi bir şekilde anlaşırken kardeşi bir türlü uzlaşamaz bunlarla. Ne kadar ikna etmeye çalışsalar da nafiledir. Dediğim dedik tavrındadır hep. Nalan Hanımla abisi bu durum hakkında kendi aralarında konuşur.

- E çocuk bizim sözümüzü mü dinleyecek yoksa her gün yatağa girdiği kadının sözünü mü? Bir tek benim eşimdir herhalde yatağa girdiği kadının sözünü dinlemeyip de annesinin ablasının sözünü dinleyen.

Ufaktan da eşine laf dokundurmasını da bilir hani. Olaylara ve insanlar çok farklı bir açıdan yaklaşır Nalan Hanım. Daha bir komplocudur, daha cin fikirli yaklaşır hep. Prensipleri de vardır hani. Kızını hali vakti epey biriyle evlendirmek gibi. Bazı anneler vardır ya hani, utanmasa damat adaylarının özgeçmişini maaş bodrosu ve tapu sicil kaydı ekli bir şekilde isteyecek tipte, tam öyle biridir Nalan Hanım. Aşk ikinci hatta üçüncü plandadır ona göre. Yönledirmeye çalışır kızını. Ama kızı annesi tarafından yapılan yönlendirmelerden etkilenmeyecek kadar ve annesine kendi isteklerini çatır çatır kabul ettirecek kadar akıllıdır. Nalan Hanım kızına hep ilişkilerinde kendini geri çekmesini, ilişkinin odağında bir kız olarak kendisi olması gerektiğini, geçerli hiçbir sebep olmasa bile erkeğin burnunu sürtmek gerektiğini ifade eder hep. İlişkide ipler hep kızının elinde olmalıdır. Hani kardeşinin eşindedir ya ipler, kızının ilişkisinde de öyle olmalıdır. Ama kızmamak lazım Nalan Hanım’a. Çünkü o da böyle görmüştür gençliğinde. Ona da büyükleri – annesi, halası belki de teyzesi - bu tarz şeyler telkin etmiştir. Burun sokulmuş bir ilişkisi vardır hep. Nasıl yapması gerektiği hep bir büyüğü tarafından karar alınmıştır. O da uygulamıştır. Nalan Hanım tutkularına ve şehvetine kapılıp evlenene kadar sevişmemiştir bile. Bırakın sevişmeyi küçük bir öpücükten öte gidecek bir yakınlaşmada da bulunmamıştır. Çünkü büyükleri bu konu hakkında da üstü kapalı şekilde onu uyarmış yönlendirmiştir. Belki de eşiyle doğru dürüst sarılıp birlikte uyumanın tadına varamamıştır evlenene kadar. Hem de çok istediği halde.

Oğullarına da çok karışır Nalan Hanım. Onların dershanedeki öss denemelerini tek tek takip edecek kadar. Çok ilgilidir ama yoğun ilgiden ötürü kendinden uzaklaştıracak kadardır ilgisi. Çok para kazanacak bir kariyerleri olmasını ister. Tam olarak öyle bir kariyere sahip olamadıklarında ise aslında öylesine bir kariyere sahipmiş gibi konuşur Nalan Hanım.

* * *

- Nevin’in kızı evde kalacak kız. Yok sigara içmeyen biri olması gerekiyormuş da yok alkolü de olmayacakmış da. Ayol senin kendi baban değil mi alkol şişesinden başını kaldırmayıp bir elinde kadeh bir elinde kül tablası gezen. Geçenki çocuğun ailesini de sorun etmiş. Neymiş efendim çocuğun annesi ve babası çocuğu çok kontrol altına almışlar. Kusra bakmasın ama önce kendi ailesine baksa ne güzel olur. Senin alkolik babanla psikolojisi bozulmuş anneni elin oğlu beğeniyor da sen mi beğenmiyorsun çocuğun ailesini. El insaf yani. Çocuğun babası emekli hakim annesi de emekli savcı. E bunlar başka insanların hayatları hakkında karar veren insanlar olarak çocuklarının hayatında da normalden fazla kontrol kurarak yönlendirecek insanlar ama kızın öne sürdüğü kadar büyük bir problem olmamalı.

Bazı durumlarda da lafını esirgemez Nalan Hanım. Aklından geleni dobra dobra söyler. Ve bu söylemleri genelde sohbetin son zamanlarına denk gelir. Misafirlerini kapıya kadar geçirdikten sonra ince belli ve markalı çay bardaklarını bulaşık makinesi bardakları çizer diye eliyle bir güzel yıkar sonra da akşam yemeği hazırlıklarına başlar Nalan Hanım.

Kurtulamazsın

2010-07-25T23:24:00.000-07:00

Biliyordum. Çok iyi biliyordum bir gün o duyguları yaşayacağını. İnanmadığın birşeyi en derinlerinde hiseetiğinde düşüncelerini de daha iyi kavrayacaktın. Çünkü umutsuzluktandı inanmayışın. Koca bir gerçekle karşılaşıncada ne kadar kendin oldun ya da ne kadar hür bıraktın duygularını? Bilemiyorum. Ama o güzel gerçekliği yaşarsan eğer ardından acı da birlikte gelir. Bunu bilmiyordun bence? Hiç düşünmemiştin daha önce. O duyguların gerçek olduğuna inanmayan biri, o duyguların ardından acının da eşlik edeceğini nereden bilsin değil mi? Acılar... Kendinden ve gerçeklerden kaçmak isteyip de kaçamayışlar... Ve çaresizliğin ta kendisi seninle birlikte. Nasıl bir çaresizliktir Allahım? Ne yalnızlık anında ne de etrafında insanlar olduğunda mutlu oluyorsun. İçindeki şey içini kemiriyor. Hiç tahmin etmeyeceğin bir anda nüksediyor sancısı ve ağlamak en çok böyle zamanlarda kolay oluyor? Hayatında hiç uğraşmadığın kadar uğraşıyorsun cevapsız sorularla. Yoksa hayatında tüm cevapları olumsuz olan bu kadar sorularla hiç karşılaşmamışsındır mı demeliydim?

Şiir en çok böyle zamanlarda etkiler insanı. Şarkılar daha bir güzel çınlar kulağında. Roman kahramanlarını daha bir benimsersin. Şehir daha bir başkadır, güzel bir dosttur en güzel anılarını yaşattırıp acılı zamanlarında sana bu güzel anıları hatırlatan. Kendinden kendilerini türetmişsindir ve zaman geçtikçe yer değiştirirsin kendilerinin arasında. Güne başladığında daha güçlü olan senden daha umutsuz olan sana doğru kayarsın. Ya da tam tersi. Fakat eminim ki güneş battıktan sonra, hele bir de gecenin en derin uykusunda kesinlikle en çaresiz senle birliktesindir. “Neden?”lerle en çok boğuştuğun halindesidir. İşin en sindirilmeyen yanı da zihnin duygulara söz geçirememesidir. Kalbin tutsaklığında kalmış bir zihinle duygularında devrim yapılmayacağını sen de bilirsin ama iş işten geçmiştir artık.

Zor zanaat böyle yaşamak. Bu öyle bir zanaat ki geçen zamandan daha fazla büyütür insanı. Büyü büyü nereye kadar azizim. Sonu yok mu bu büyümenin? Elimizde baston, sırtımızda kambur olsa da hala büyüyecek miyiz, diye soracaksın. Cevabı ben de bilmiyorum. Hayatta ne kadar yol alsak da öyle şeylerle karşılaşıyoruz ki daha yolun başındaymışız gibi geliyor. Aradan bir yıl geçse de beş yıl geçse de on yıl geçse de böyle hissediyor insan. O kadar çok şey var ki hayatta, o kadar sınırsız ki hayat, ne yaşarsak yaşayalım hala almamız gereken bir sürü yol var diyoruz kendi kendimize.

Olasılık sorularını doğru çözdüğünü hissettiğin zamanlardır böyle zamanlar. Çünkü bu mutsuzluktan çıkma ihtimalinin sıfıra çok yakın olduğunu hislerin de onaylamıştır. Sen kendine ne kadar uzaksan mutsuz olma ihtimalinde sıfıra o kadar yakın maalesef.

Hayat güzeldir. Bunu inkar etmezsin. Ama başkalarının yaşaması için güzeldir, senin için değil. Sana ait olmayan bir şeyi kullanmayı yadırgadığın kadar yadırgasın başkalarının yaşaması için doğan güzel günleri.

Olasılık sorularında kalmıştım en son. Gerçekleşme ihtimalinin sıfıra yakın olduğu bir ihtimal daha vardır. İki insanın birbirini çok sevmesi ve bu sevginin devam etmesi ihtimalidir sıfıra çok yakın bulduğun hatta sıfır bulduğun ihtimal. Yolda, otobüste, kafelerde, iş yerinde insanlar görürsün birbirini çok seven. Kendi kendine -aslında bunlar birbirini gerçek manada sevmiyor diye- o ihtimalin sıfır olduğu inanışını devam ettirirsin.

Kendini farklı şeylerle oyalamaya çalışırsın. Tenisti, yüzmeydi, yogaydı, ritim grubuydu, atlı spor kulübüydü... Ülkeyi gezersin hatta dünyayı gezersin. Gezersin ama hiç alakası olmayan bir yerde yine hatırlarsın birşeyleri ve sancın başlar yine. Durduramazsın. Böyle zamanlar daha iyi anlarsın bu acının sana yapışıp kaldığını ve ne kadar gezsen de ne kadar enerji harcasan da seni bırakıp gitmeyeceğini.

Başkalarını kabul edersin hayatına, belki de tek gecelik misafir olursun başkalarının hayatlarında. Maalesef yine de kurtulamazsın içindekilerden. İçiyorsan eğer içersin. Kusuncaya kadar... Sızmış bir vaziyette uyuduğun yere kusup, kusmuklar içinde uyuyup yeni günü orana burana yapışmış, kurumuş kusmuklarla karşılayıncaya kadar. İçmiyorsan eğer “İçebilseydim eğer sarhoş olur en azından birkaç saat unuturdum.” diye iç geçirirsin. Ama merak etme ayık olduğunda sarhoşken çekmediğin acıların faturası fazlasıyla ödeniyor.

İstanbul’da hüzünlü bir şekilde bakıp da hüznünden parçalar bıraktığın dalgalar İzmir’de karşılar seni. O dalgaların kokusu denizi olmayan bir şehirde bile hissettirir kendi. Bir bakmışsın Keşan’da duymuşsun aynı kokuyu ve hüzünlerini koklamışsındır. Bir bakmışsın Doğubeyazıt’ta burnuna gelmiştir aynı koku. Doğubeyazıt’ın o soğuğunda içini ısıtan acılarındır senin. Mersin’de sımsıcak bir yaz gününde seni üşüten aynı acıdır.

Kendini ve yaptıklarını en çok sorguladığın zamandasındır. Kendi huzurunda kendine ifade verirken “Elimden gelen her şeyi yaptım.” desen de öyle anlar gelir ki “Acaba, elimden daha fazlası gelirdi de ben mi yapmadım?”, “Keşke öyle yapmasaydım. Şöyle yapsaydım.” dersin. Acabalarının, keşkelerinin sonu yoktur. Uzar gider, seni de sürükler peşine öyle gider.

Kaçış

2010-07-11T04:08:00.000-07:00

İçindeki kadınsı hislerin baskınlığından kaçmak içindi üç-dört gecede bir farklı kadınlarla birlikte oluşu. Bu gecenin bitiminde de her gecenin bitiminde olduğu gibi içindeki kadın daha da açığa çıkacaktı. Kadının vücut hatlarında elleriyle gezinirken kendi içselliğindeki kadının vücut hatlarına doğru uzandı elleri ve daha çok kaçmak istedi içindeki duygulardan. Sabah uyandığında erkeksi bedeninde hala bir kadındı.

{ Bu öykü eski sitemde, Geveze Kalem'in "55 kelimelik öykü sobesi" üzerine yazılmıştır. Yazının devamı yine 55 kelimelik bir öykü ile geleceği için ilk bölümü önceki sitemde yayınlanmış olmasına rağmen tekrar yayınlıyorum. }

Canım Çok Sıkkın

2010-06-27T05:06:00.000-07:00

Yaklaşık bir haftadan beri İzmir'i koklarken İzmir ile ilgili eski bir şiirimi ekleyeyim dedim ama o şiiri eski sitemde yayınladığım için çok eskiden yazdığım fakat hiç yayınlamadığım yepyeni bir şiir eklemeye karar verdim. Ayrıca şiirde geçen "Buket" ismi sembolik bir isimdir.

----------------------------------------------------------------------------------------

Canım çok sıkkın be Buket
Karmaşıklık nedir diye sorsalar
"Ta içimdeki şey" derim.
Geçmiş bir kolumdan tutmuş,
Gelecek bir kolumdan.
Ne onlar beni bırakabiliyor
Ne de benim gücüm var onlara karşı koyabilecek.
Bugün sen sarılsan bana
Seni kollarımla kavramak için
Hem geçmişin

Hem de geleceğin direncini kıracak kalbim
İşte o zaman
Ne geçmişte var olmak için çalışacağım
Ne de geleceği elde etmek için.
Sadece bugünü yaşayacağım; senin için.
Seni daha çok sevebilmek için.

İkimiz de insanız nihayetinde
İpler bizim elimizde sansakta
Biraz da
kırgınlıklarımızın,

hüzünlerimizin,
reddedilişlerimizin,

dürtülerimizin,
terk edilişlerimizin ve

şu an aklıma gelmeyen
daha bir çok şeyin elinde.
Kalbim sana doğru koşarken
Ayaklarım giderse geriye bir gün
Bu sebeptendir işte.
Gerçek hayat
Yani sokağa çıktığımda karşılaştığım hayat,
Törpülemeye çalışırken hayallerimi,
Benden koparmaya çalışırken sevdiklerimi
Karşı koyarım, direnirim.
Bedevi olan direncim değil, hayallerim.
Bedevi olmayan gönlümde bedevi sevgilileri
hüzünlü bir şekilde uğurladığım gibi
Zaman zaman böyle uğurlarım hayallerimi.

Kırılganlık Üzerine

2010-06-20T14:50:00.000-07:00

Saygı duymak, sevmek gibi kavramlar ne kadar önemli kavramlarsa kırılmak ya da kırılganlık da o kadar önemli bir kavramdır. Günümüzde aşk ve sevginin değerini yitirdiğini düşünürüz. Değer yitikliği erozyonuna kırılganlık da dahil artık. Her gün başka birine aşık olarak değeri yitirilen aşk kavramı gibi her gün başka bir şeye kırılarak da “kırılganlık” kavramının değerinin yitip gitmesini sağladılar. Eğer iki iyi dostsanız veya sevgiliyseniz ya da öyle olduğunuzu iddia ediyorsanız bir sürü kırılganlık oluşmamalı ikinizin arasında. Çünkü onlarca kırılganlık varsa aranızda ve bunlar gerçekten “kırılganlık” yaratacak bir şeyse zaten o dostluk ya da arkadaşlık ilişkisi yürümez. Ama buna rağmen yürüyorsa biliniz ki bir tarafın “kırıldım” diye mazeret gösterdiği sebepler “kırılmak” kelimesinin anlamı tamamen doldurabilecek kapasitede şeyler değildir. “Kırılmak”, ayakaltı bir kelime olursa sizin kırgınlığınız da karşıdaki insan tarafından eskisi kadar önemsenmeyebilir. Çünkü bu kelimenin ayakaltı olması sizin eserinizdir. Hoşunuza gitmeyen, hak etmediğinize inandığınız tavır ve sözlerle karşılaşabilirsiniz. Bu tavır ve sözler gerçek manada kırılganlık oluşturacak bir şey değilse ve siz buna rağmen savunma ve hakkı yenmiş psikolojisinin gözünüzü sonuna dek kararttığı bir şekilde düşüncelerinizi mantıklı bir şekilde anlatmaktan kaçarak “kırıldım” diyip tüm yolları tıkıyorsanız burada bir yanlış var demektir. Oysa “dost” ya da “sevgili” bizim iyiliğimizi isteyen insanlar değil midir? Bu insanlar her zaman sizin duymak isteyeceğiniz sözleri söylemek zorunda değildir. Bazı koşullarda herkes kendi gerçekliği doğrultusunda kendi doğrularını ifade edebilir. Eğer insanların doğrularında bir sorun varsa bunlar konuşarak elbette düzeltilir. Hem iki tarafta birbirinin iyi niyetine güveniyorsa sorun yoktur. E ne demiş atalarımız: “Dost acı söyler” . Ama burada söylenen “acı” kavramı incitmek amacıyla değil, bir kişinin dostuyla ilgili olumsuz bir kavramı ona söylemesi gibidir. Belki de o dost kişi yanlış algılamıştır. Diğer kişi de yanlış bir görüştedir. Olabilir. Konuşularak her iki tarafında yanlış anlaşılmaları düzeltilir.

Dost neden acı söyler? Çünkü o acı şeyleri dostunuz olmayanlar arkanızda zaten konuşur. Ki yüzünüze karşı konuşmadığı ve konuşamayacağı için de dostunuz olamaz zaten. Hem zaten dostun ne çıkarı var ki “acı söyler” ken. İstese arkanızdan da konuşur. Ki o zaman da dostunuz olmaz dimi?

Hayat, Otobüs ve Duraklar

2010-06-16T15:54:00.000-07:00

Hayatı ve fırsatları bin bir türlü şeye benzetirler ya ben de bir yenisini ekledim bu benzetmelere. Geçen gün dışarıdaydım da benzetme kendiliğinden geldi. Oturup da “Hayatın ya da hayattaki fırsatların neye benzediğini bulmalıyım.” diye kendimi zorlamadım anlayacağın. Hayat otobüs durağı gibi. Durağa varıp gitmek istediğin yere giden otobüsü bekliyorsun fırsatları beklediğin gibi. Kimi zaman otobüs erken geliyor kimi zamansa geç. Kimi zamansa senin istediğin yere gitmeyen bir otobüse binmek zorunda kalıyorsun. Bazen de bulunduğu durak gitmek istediğin yerlere giden otobüs geçtiği durak değil. Otobüsün birine binip senin gitmek istediği yere giden otobüslerin geçtiği durağa gidiyorsun. Bazen öyle zamanlar oluyor ki durakta bekliyorsun uzun uzun. Senden sonra gelenlerin otobüsleri seninkinden önce geliyorlar. Binip gidiyorlar ama hala bekliyorsun sen. Bazen şanslı oluyorsun, otobüsün hemen geliyor. Ama sen otobüse bindikten sonra otobüs durakta uzun uzun bekliyor. Ha durakta beklemişsin ha otobüste diyeceğim ama ikisi de aynı değil. Otobüste beklerken en azından daha umutlu oluyorsun.

Öyle anlar oluyor ki bazı insanlar bir önceki durağa doğru yürüyorlar. “Ne akla hizmet ki bu” diyorsun. Ama bir bakmışsın onlar senin otobüsüne binecek olan insanlar ve bir önceki durakta otobüsü dolduruyorlar. Bir sonraki durakta sen varsın ve otobüs dolu olduğu için seni almıyor. O insanlar her ne kadar geriye yürüyormuş gibi görünse de aslında geleceğe yürüyorlarmış. Sonradan anlıyorsun. Bazı insanlar da durakta kendisi gibi bekleyenleri geçmek için bir sonraki durağa yürüyor aklı sıra. Ama gelecek olan otobüs aynı otobüs. Bir önceki durağa yürürken de bir sonraki durağa yürürken de otobüsü kaçırma ihtimalin var. Sen iki durak arasındayken otobüs gelip geçebilir.

Bana bir keresinde “Bazı insanlar hayata bizden 10-0 galip olarak başlıyor.” demiştin ya. İşte o insanlar taksiye binmiş insanlar. Onların araçları duraklarda durmuyor ve istedikleri yere gidiyor. Öyle anlar oluyor ki taksi kaza yapmış ve durmak zorunda kalmışlar. Senin bindiğin otobüs duraklarda zaman kaybetmesine, daha yavaş gitmesine rağmen onları geçiyor ve onlardan önce varıyorsun istediğin yere.

Hayattaki istekler de amaçlar da herkes için farklıdır. Çünkü tüm insanlar tek bir durakta inmez. Aynı durakta inecek insanlar da vardır otobüste farklı duraklarda inecekler de… Bazen kendi otobüsünden ümit kesmişsindir durağa yürürken ve farklı bir otobüse binip başka bir yerde inip oradan durağına yürüyerek varmayı planlarsın. Bir bakarsın ki sen durağa vardığında senin durağına giden otobüs gelivermiş.

Hep deriz ya. Beklerim gelmez de, beklediğim zaman çifter çifter gelir. Bazen beklerken de çifter çifter geliyor. Bu arada her yere ulaşabileceğini sanma. Daha durak yapılmamış onlarca yer var. Otobüsten inip yürümen gerekiyor. Durakta beklemekten sıkılmış bir vaziyette beklerken bir bakıyorsun arkadaşının biri arabası ile birlikte gelmiş senin de alıp götürüyor istediğin yere. Bırak durağı, ta evinin kapısına kadar hem de.

Kimi insanlar rahatına düşkündür. Dolu otobüse binmezler. Zamanları varsa kalabalığın daha az olduğu otobüsleri beklerler. Kimisinin de zamanı yoktur. Sıkış tıkış olsa da o otobüse binip bir an önce gitmesi lazımdır.

Gerçeküstü Tepki

2010-06-10T12:27:00.000-07:00

Eski bir yalnızlıktır artakalan

Çıplak korkular biriktirdiğim

Mutsuzluğun tam ortasından

Ana kucağına hüzünler getirdim

Bugünden geçmişe doğru tebessümlü bir yolculuk…

Eski dostlarla ilk tanışmalar…

Küçücük şeylere bile duyulan büyük heyecan, büyük mutluluk

Uzaklaşıp giderken bugünümden bana el sallar

Doyamadım oturup da şöyle özgür özgür yaşamaya

İnsanoğlu dar kalıplarıyla beni kısıtlar

Ben uçarı, ben hareketli, ben yerinde duramayan heyecanlı bir çocuk

Sizin kısıtlı “hayat kavramı”nız ne cüretle beni yargılar?

Uzun Bir Aradan Sonra

2010-06-10T02:49:00.000-07:00

Altı yedi aylık bir aradan sonra ve yepyeni bir adresle devam ediyorum yazılarıma. Eski blogtaki yazdıklarımdan biraz daha farklı bir şekilde 'Yeni site (blog) yeni yazılar.' diye açıyorum blogumu.

Aylardan beri hayata uzak bir şekilde hayatın kendisiyle başbaşayken neler neler olmuş çevremizde. Her ne kadar o süreç boyunca hayat benim için durmuş olsa da diğer insanlar için akmış. Takip ettiğim sitelerde biriken yazılar, yazmak isteyip de zamansızlıktan ötürü yazamadığım yazılar, bu süreç boyunca çıkan yeni şarkılar, okuyamadığım kitaplar.. Hepsi ama hepsi beni beklemekteler. Ben bunların hepsiyle mutlu bir şekilde zaman geçirirken siz de umarım bu blogtaki yazıları okurken mutlu bir zaman geçirmiş olursunuz.